Το μαλλί της Λυσιστράτης

"Και τι είδους λύση μπορείτε να βρείτε εσείς οι γυναίκες;"

Ρώτησε ο Πρόβουλος την Λυσιστράτη, στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη.

"Θα εφαρμόσουμε ό,τι ακριβώς κάνουμε για να φτιάξουμε μαλλί: όπως μαζεύουμε τις κλωστές και τις χτυπάμε για να ξεχωρίσουν οι καθαρές από τις λερωμένες για να φτιάξουμε το πιο καλό ύφασμα, έτσι θα κάνουμε και για τους πολίτες που θέλουν να αναλάβουν δημόσια αξιώματα. Αυτοί που δεν είναι καθαροί, αυτοί που δεν κάνουν για να διοικούν την πόλη μας, θα φύγουν! "

Με έβαλε σε σκέψεις πολλές, η πιο πάνω ατάκα, όπως την μετέφερε επί σκηνής ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ως Λυσιστράτη στο Κούριο , στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου που παρακολούθησα προχτές το Σάββατο.

Ίσως αυτό ακριβώς να λείπει και σήμερα στον τόπο μας.

Όλα όσα αποκαλύπτονται , αλλά και όλα όσα ζούμε (περί ενότητας που δεν υπάρχει, περί κινδύνων στο εθνικό και όχι μόνον) δείχνουν ένα πράγμα και μόνον:  έχουμε πρόβλημα με την ποιότητα της πολιτικής στον τόπο μας.

Υπάρχει η αίσθηση πως τα κόμματα (που καταχρηστικά θέλουν να έχουν το μονοπώλιο του όρου "κύτταρα της δημοκρατίας") έπαψαν να ασχολούνται με αρχές, ιδεολογίες και θέσεις και απασχολούνται με μια δημαγωγική προσπάθεια για  εκλογικές αρπαχτές.

Ο παλαιοκομματισμός που κυριαρχεί στον τόπο μας, λειτουργεί με διχαστικούς όρους και προθέσεις.

“ Το πολιτικό κατεστημένο προτιμά να διαιρεί τους πολίτες (ακόμα και όταν αυτό γίνεται στο όνομα της "ενότητας").

Τρέφεται με την πόλωση και τους επιθετικούς χαρακτηρισμούς των αντιπάλων.  Δεν επιδιώκει τις συγκλίσεις, αλλά τις διαφωνίες. Αλλά και το πιο σημαντικό: δεν κάνει διάλογο, αφού θεωρεί τις διαφωνίες ως λόγο τσακωμού και όχι αφορμή για συζήτηση.

Ο Αριστοτέλης είχε πει κάποτε πως "το καλύτερο ήθος, δημιουργεί καλύτερη πολιτεία".

Κάπου εδώ ίσως να κρύβεται και η απάντηση στον πάτο που έχουμε φτάσει...