Οχι στην αλλαγή του εκλογικού νόμου. Άρθρο μου στο “Φ”

Τα γεγονότα και οι ειδήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, δίνουν την αφορμή να προβληματιστεί κανείς για την ποιότητα της δημοκρατίας μας αλλά και το σεβασμό που δείχνουν τα κόμματα στους πολίτες. Δέκα μήνες πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2011, ανεπίσημες διεργασίες τύπου «πάρε – δώσε» (όπως ορθά κατήγγειλε ο Νίκος Κλεάνθους του ΔΗΚΟ) ανάμεσα σε στελέχη και βουλευτές κομμάτων, προωθούν αλλαγές στον εκλογικό νόμο που προκαλούν την κοινωνία. Από τη μια υπάρχει ο ισχυρισμός πως οι κύπριοι βουλευτές είναι λίγοι και πως λόγω των πολλών τους υποχρεώσεων αδυνατούν να εκπροσωπήσουν σωστά τους πολίτες, αφού εκτός από τις δεσμεύσεις τους εντός Κύπρου καλούνται από διάφορους οργανισμούς και όργανα σε συνεδρίες στο εξωτερικό. Ποιό όμως είναι το όριο για να ικανοποιηθεί πλήρως αυτή η ανάγκη; Οι 100 ή οι 200 βουλευτές θα είναι αρκετοί; Υπάρχει ποτέ η πιθανότητα, μια βουλή ενός μικρού κράτους όπως το δικό μας, να έχει την ίδια διεθνή παρουσία με κοινοβούλια άλλων μεγάλων χωρών; Προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός πως με την αύξηση του ορίου εισδοχής ενός κόμματος στη βουλή, θα βελτιωθεί η ποιότητα της δημοκρατίας μας. Ποιός όμως ορίζει, και με τι κριτήρια, εαν το 1,8% ή το 3% ή το 10% θα αποτελούν μια αντικειμενικά όρθή προϋπόθεση για την βελτίωση της ποιότητας της δημοκρατίας μας; Μήπως θέλουν να μας πουν πως ζήμιωσαν τη δημοκρατία μας οι Οικολόγοι; Επιπρόσθετα, σε μια εποχή που ανα το παγκόσμιο οι πολίτες και οι κοινωνικές οργανώσεις αποκτούν όλο και περισσότερες εξουσίες και δύναμη, είναι πρωτάκουστο να επιχειρείται ο αποκλεισμός των λεγόμενων «μικρών κομμάτων» από το κοινοβούλιο στο όνομα «της αναβάθμισης της ποιότητας της δημοκρατίας ». Τέλος, δημοσιεύματα στον τύπο θέλουν ορισμένους πολιτικούς να μελετούν την πιθανότητα εκλογής βουλευτών επικρατείας με λίστα. Ανάλογα με την εκλογική δύναμη του κάθε κόμματος , δηλαδή, να εκλέγονται 6 βουλευτές. Ακόμα, όμως, δεν έγινε αντιληπτός ο λόγος της προώθησης αυτού του συστήματος. Και οι πολίτες απορούν: εαν και εφόσον ο τόπος έχει ανάγκη τους βουλευτές επικρατείας, γιατί να μην εκλέγονται όπως και οι υπόλοιποι βουλευτές, αντί να… διορίζονται με λίστα; Η συζήτηση, εν μέσω κρίσης, θυμώνει τους πολίτες. Τα κόμματα, αντί να επικεντρώνονται στο πόσοι περισσότεροι βουλευτές χρειάζεται ο τόπος, έπρεπε να στραφούν στο πόσο αξιόπιστο, δημοκρατικό και ορθό είναι το υπάρχον κονοβουλευτικό σύστημα. Στις παρουσίες και στις απουσίες των βουλευτών. Στην ταχύτητα που προωθούνται τα νομοσχέδια. Στο πόσο βαθιά και ουσιαστικά οι κοινοβουλευτικές ομάδες μελετούν τα διάφορα θέματα που ανακύπτουν. Είναι προκλητικό (και θρασύ θα έλεγα) να αποφασίζονται τόσο σημαντικά θέματα παρασκηνιακά. Η εξουσία που έχουν οι πολιτειακοί μας άρχοντες, δεν είναι κληρονομική. Πηγάζει από τους πολίτες και θα πρέπει να απευθύνεται σε αυτούς. Τα κόμματα και οι εκπρόσωποί τους, μιλούν στη βάση της δύναμης που τους έδωσαν (προσωρινά πάντα) οι πολίτες. Και άρα η οποιαδήποτε κατάχρηση αυτής της δύναμης είναι ανεπίτρεπτη. Γιατί, λοιπόν, τόσο παρασκήνιο για το θέμα; Πώς, υποτιμούν τόσο πολύ την κοινή γνώμη και σχεδιάζουν τόσο σημαντικά θέματα, χωρίς την άποψη της κοινωνίας των πολιτών;