Πορνεία

Το γράφω όπως το είπα και στην εκπομπή της Ελίτας χτες: "Υποβάλαμε την κυπριακή κοινωνία στο αλάνθαστο τεστ του βαμβακιού και ιδού τι διαπιστώσαμε: η κοινωνία μας είναι λερωμένη!"

Υπάρχουν δίπλα μας ιστορίες με πόνο ασύλληπτες. Ιστορίες που νόμιζες πως μόνο στα μυθιστορήματα είναι γραμμένες. Άνθρωποι σε μεγάλη ανάγκη. Που βιώνουν το σκληρό πρόσωπο μιας κοινωνίας που φοβάται, που εκμεταλλεύεται, που διαχωρίζει.

Η ιστορία της Νιτσούς, της πρώην ιερόδουλης από τη Λεμεσό που φαίνεται πως ήταν η έμπνευση για το βιβλίο "Ελένη η πόρνη" (και προβάλλει ο ΑΝΤ1 Κύπρου σε τηλεοπτική σειρά) είναι μια από τις πολλές ιστορίες που υπογραμμίζουν τις ευθύνες όλων μας γύρω από το πως θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις γυναίκες που σήμερα ζουν στα όρια της φτώχιας, και που όταν ήταν νεότερες δούλευαν ως ιερόδουλες.

Έβλεπα την Νιτσού, 68 χρονών σήμερα, να μας μιλά από την παράγκα της, ανάμεσα σε κουρέλια, ακαταστασία και βρωμιά και αναρωτιόμουν τι είναι πιο ακατάστατο: το λερωμένο της δωμάτιο ή η κουρελιασμένη ψυχή μιας γυναίκας που στη ζωή της συνάντησε μόνο την εκμετάλλευση και σήμερα δηλώνει πως "δεν ξέρει τι σημαίνει αγάπη";

Χρειάζεται να δημιουργηθεί ένας ξενώνας, ένα φιλικό σπίτι, που να δίνει μια αξιοπρεπή διαμονή στις γυναίκες εκείνες που αν και ως ιερόδουλες είδαν πολλά λεφτά να περνούν από τα χέρια τους, σήμερα  ζουν με επιδόματα και χορηγίες. Θα πρέπει να υπάρχουν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα τους στηρίζουν ψυχολογικά και θα τους απαλύνει τα τραύματα.

“ Έβλεπα την Νιτσού να κάθεται παραιτημένη για ζωή, να καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, να περιμένει καρτερικά το θάνατο και ένιωθα τύψεις που ένας συνάνθρωπός μου υποφέρει αλλά κανένας δεν του συμπαραστέκεται.

Δεν θα σταθώ στις ευθύνες της Πολιτείας.

Ας αρχίσουμε πρώτα με τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Ο κάθε ένας από μας μπορεί να κάνει πολλά προκειμένου άνθρωποι σαν την Νιτσού να σταματήσουν να ζουν στην απομόνωση.

Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων και πόρων.

Είναι πρωτίστως θέμα συμπεριφοράς. Θέμα ρατσισμού και κοινωνικού σεβασμού.