Παρουσίαση βιβλίου “ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ”

Ο Μαρίνος ολοκλήρωσε την προεκλογική του εκστρατεία, παρουσιάζοντας το βιβλίο του Α.Καουρή "ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ".

Ακολουθεί η ομιλία του.

Σεβαστοί αγωνιστές,
Πατριώτες, πατριώτισες,

Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, σε αυτήν την ιστορική γειτονιά, λίγα μέτρα από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη, την Ιερά Αρχιεπισκοπή και το Παγκύπριο Γυμνάσιο , για να μνημονεύσουμε και να τιμήσουμε την θυσία ενός μεγάλου άντρα. Ενός ήρωα που την πιο κρίσιμη στιγμή, με πλήρη συνείδηση , επέλεξε το θάνατο, προκειμένου να δείξει σε όλους εμάς πως τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς θυσία.

Έχουν ειπωθεί κατά καιρούς πολλά πράγματα και για τον αγώνα της ΕΟΚΑ και για τον ηρωισμό εκείνων των ημερών. Το έπος της ΕΟΚΑ δεν έγινε για κάποιο μικροκομματικό συμφέρον. Ούτε και αποσκοπούσε στην ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών. Το 1955-59 ήταν εμπνευσμένο από μια μεγάλη ιδέα και ένα μεγάλο ιδανικό: την ελευθερία. Γι αυτό και παρά τα μέτρα των Άγγλων και τις απειλές, η συμμετοχή του λαού ήταν μεγάλη και δυναμική. Γι’ αυτό και ο αγώνας στέφτηκε με επιτυχία.

Όσοι συμμετείχαν, είτε ως ενεργά μέλη, είτε ως ανώνυμοι συνεργάτες των αγωνιστών, γνώριζαν πως εάν συλλαμβάνονταν θα είχαν να αντιμετωπίσουν βασανιστήρια, ή ακόμη και το θάνατο. Παρόλα αυτά δεν λύγισαν. Βγήκαν μπροστά. Αγωνίστηκαν με όλα τα μέσα για την πατρίδα. Αν μπορούσαμε όμως να συνοψίσουμε σε ένα μόνο πρόσωπο, εάν προσπαθούσαμε να αναδείξουμε έναν εκπρόσωπο που να συμβολίζει τους αγνούς πατριώτες που στερήθηκαν, πολέμησαν και έδωσαν τα πάντα, προκειμένου να πετύχει ο αγώνας της ΕΟΚΑ, θα έλεγα πως αυτό το πρόσωπο είναι η μορφή του Γρηγόρη Αυξεντίου. Η πορεία, η δράση και η προσωπικότητα του Σταυραετού του Μαχαιρά εμπερικλείει ό,τι πιο όμορφο και αγνό προσέφερε στην ιστορία μας το έπος του 1955-1959. Ανιδιοτελείς πατριώτες, που έβαλαν πάνω από το «εγώ» τους το κοινό καλό. Που έθεσαν τον εαυτό τους σε δεύτερη και τρίτη μοίρα, προκειμένου να κάνουν τα λόγια πράξη.

Το «Ποιος είσαι φαίνεται από το τι κάνεις» λέει ένα ρητό : ο Αυξεντίου ονειρεύτηκε, πόθησε την ελευθερία. Και έπειτα τόλμησε να τη διεκδικήσει. Δεν έμεινε στα λόγια. Ούτε και επέλεξε να περιοριστεί στην κριτική και στις θεωρίες. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Ρήγας, ο Μάστρος, απάντησε με πράξεις. Μίλησε με το τουφέκι του στο πεδίο της μάχης και βγήκε νικητής. Ως ένας ρεαλιστής ιδεολόγος, που δεν μπήκε στα κάλπικα διλήμματα των «ευκταίων» και «εφικτών». Ούτε και υποσχέθηκε περισσότερα από όσα μπορούσε να δώσει. Μας είπε: «Σας έδειξα πώς να πολεμάτε! Τώρα θα σας δείξω πως να πεθαίνετε!» . Και μας έδειξε πως να ζούμε. Μας έδειξε πως να αντιστεκόμαστε.

Πατριώτες, πατριώτισες

πολλές φορές, μας τίθεται το ερώτημα: μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Πόσο εύκολο είναι να αγωνιζόμαστε για αυτά που μας αξίζουν; Πόσο εύκολος είναι ο δρόμος της δικαίωσης; Της περηφάνιας; Της εθνικής αξιοπρέπειας; Σε αυτό το σταυροδρόμι βρέθηκε και ο Γρηγόρης. Ένας άνθρωπος, όπως εμάς. Με τις απογοητεύσεις του, τις αδυναμίες και τους φόβους του. Και το απάντησε: δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη θέληση ενός λαού για ελευθερία, για δικαιοσύνη, για αλλαγή! Αρκεί μονιασμένοι να θέτουμε στόχους. Και έπειτα μονιασμένοι να πολεμούμε για αυτούς!

Η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου δείχνει πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Η ελευθερία ενός τόπου είναι εφικτή, αρκεί να υπάρχουν άτομα που δεν μένουν στα λόγια. Που αγωνίζονται. Που δεν λυγίζουν. Ήρωες, που αν χρειαστεί, δίνουν και τη ζωή τους για την πατρίδα. Ιδεολόγους της δράσης. Της πράξης. Τέτοιοι ήρωες ήταν και οι αγωνιστές του έπους της ΕΟΚΑ.

Ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου, ήταν μόνο 27 ετών, όταν επέλεγε να μείνει στο κρησφύγετο και με τον τρόπο αυτό να πεθάνει. Δεν ήταν απόφαση ήττας. Δεν ήταν επιλογή παράδοσης, ή υποχώρησης. Ούτε επιλογή τέλους. Η θυσία του ήταν μια έμπρακτη απόδειξη του πόσο πολύ ποθεί να ζήσει σε έναν ελεύθερο τόπο. Σε μια πατρίδα που θα την διαφεντεύουν ελεύθεροι και δημοκρατικά οι νόμιμοι κάτοικοί της. Μια πατρίδα δικαιοσύνης, ελευθερίας, ισότητας.

Να υπογραμμίσουμε και το εξής: ο Αυξεντίου δεν θυσιάστηκε για τους μπλε , ούτε και για τους κόκκινους. Η θυσία του δεν είναι μονοπώλιο καμιάς κομματικής ιδεολογίας και καμιάς παράταξης. Τα μηνύματα και η φιλοσοφία της ζωής του είναι κομμάτι των ιδανικών και των αρχών του ελληνισμού, αλλά και της παγκόσμιας κληρονομιάς, αφού με τη ζωή και το θάνατό του μας δίδαξε να μην φοβόμαστε. Να τολμούμε! Να ξέρουμε να αγωνιζόμαστε. Να διεκδικούμε.

Η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου δεν έγινε για να ζούμε σήμερα σε μια πατρίδα που παράγει το ρουσφέτι, την αναξιοκρατία και την αδικία. Ένα 27χρονο φτωχόπαιδο από τη Λύση, έγινε υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, επειδή είχε τη λεβεντιά και το θάρρος να επιμείνει στο δίκιο του. Επειδή ξέρει πως σημασία δεν έχει το «ψηλά», αλλά το βαθιά. Πως τίποτα δεν χαρίζεται. Για να αλλάξουν τα πράγματα, απαιτείται τόλμη, επιμονή και θάρρος. Αγώνας.

Να απελευθερωθούμε από τη λογική του «Δεν Γίνεται!» Αυτή είναι η πιο σημαντική παρακαταθήκη που μας δίνει η ζωή του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ. Να βιώσουμε , να αντιληφθούμε, πως όλα είναι εφικτά, αρκεί να υπάρχει πίστη, επιμονή. Ο Αυξεντίου, ως ένας άλλος Οδυσσέας, πάλεψε αδιάκοπα με τα κύματα. Παρά τους κινδύνους και τους πειρασμούς που στάθηκαν στο δρόμο του. Στάθηκε ως ένας νέος Λεωνίδας που ξέρει πως ο εχθρός υπερέχει στον αριθμό, αλλά δεν πτοείται. Μπαίνει στη μάχη, δείχνει την ασπίδα του και φωνάζει στον εχθρό «Μολών Λαβέ!».

Το εξώφυλλο του β τόμου του Ανδρέα Καουρή έχει μια φωτογραφία με ένα συμβολισμό που θα ήθελα να το υπογραμμίσω: δείχνει τον ήρωα ως «Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο». Ο Αυξεντίου, τις μέρες που τον καταζητούσαν οι Άγγλοι, ενόσω ήταν στη Μονή Μαχαιρά, τίμησε και τιμήθηκε από το ράσο δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη σύνδεση και το ρόλο της κυπριακής εκκλησίας στον αγώνα για απελευθέρωση. Η εικόνα , όμως, του εξωφύλλου δείχνει μεταφορικά και ουσιαστικά και το θυσιαστήριο ενός σύγχρονου μάρτυρα. Αποτελεί μια άλλου είδους, ιερή , θεία κοινωνία: ο Χριστός μας είπε «Λάβετε , φάγετε . Αυτό είναι το σώμα και το αίμα μου». Ο Αυξεντίου , ο Αρχιμανδρίτης Χρύσανθος μας είπε «σας έδωσα το αίμα μου, για την ελευθερία. Θυσιάστηκα για όλους εσας, για τον τόπο.»

Ο Αντρέας Καουρής, ο οποίος επίσης κατάγεται από την ηρωϊκή Λύση, και στους δύο τόμους του και μέσα από την έρευνά του δεν μένει στην επιφάνεια. Ακολούθησε κάθε βήμα του Σταυραετού , ερεύνησε κάθε σπιθαμή γης που περπάτησε ο Αυξεντίου και μας παρουσιάζει αυθεντικά, χωρίς φίλτρο, χωρίς ωραιοποιήσεις τις προσωπικές καταθέσεις των απλών ανθρώπων που συνάντησαν τον Υπαρχηγό της ΕΟΚΑ. Ο Αντρέας Καουρής, για πρώτη φορά δίνει λόγο και μικρόφωνο στους καθημερινούς, ανώνυμους ανθρώπους της κυπριακής γης που σιωπηλά , αθόρυβα και ουσιαστικά πρωταγωνίστησαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Που βίωσαν βαθιά μέσα τους την τρομοκρατία των Άγγλων, είχαν όμως τον πατριωτισμό και την αρχοντιά να αντισταθούν. Να μη λυγίσουν. Να υπομείνουν.

Ξεχωρίζω μερικά από τα πρόσωπα που συνάντησαν τον Σταυραετό του Μαχαιρά, από το β τόμο του βιβλίου του Αντρέα Καουρή: ο Αντρέας Καρουλλάς από τη Λύση που μιλά για την ευγένεια και την καλοσύνη του ήρωα, ο Στέφανος Πρωτοπαπάς που φιλοξένησε πολλές φορές τον Αυξεντίου στο σπίτι του στον Πολύστυπο,. «Εγω Στέφανέ μου δεν θα επιζήσω. Αλλά ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τέλους!» του είπε ο Μάστρος.

Ο Λεωνίδας Στεφανίδης από το Λευκόνοικο που μιλά για την πραότητα, τη θρησκευτικότητα του ήρωα, η Ουρανία Στυλιανίδη που μιλά για το φαγητό που έφτιαξε στον ασθενούντα ήρωα, ο Παύλος Κασάπης από το Λυθροδόντα που αφηγείται την αποστολή που του ανέθεσε ο ήρωας, ο Μιχάλης Ελευθερίου για τη συνεργασία που είχε με τον ήρωα στα Λαγουδερά. «Πως μπορεί ένας αντάρτης, ελεύθερος άνθρωπος , να σηκώνει τα χέρια και να παραδίδεται; Εγω ξέρω πως θα πεθάνω! »

Ο Ανδρέας Καουρής , με την εις βάθος και διεξοδική έρευνα που έκανε στον β τόμο της δράσης του Αυξεντίου, αναδεικνύει τη λεβεντιά του «Μάστρου», του Ρήγα, του Υπαρχηγού , του «Μοναχού Χρυσάνθου», του Σπαρτιάτη, του Ωραίου Έλληνα Γρηγόρη. Μας παίρνει συνοδοιπόρους στο ταξίδι ενός αετού. Και μας μεταλαμπαδεύει την ανθρωπιά, το μεγαλείο και τη λεβεντοσύνη του!

Φίλοι μου,

Εδω και αιώνες, σε αυτή τη χούφτα γης στα σύνορα της ανατολικής Ευρώπης, ο Ελληνισμός της Κύπρου κρατήθηκε στις ρίζες του . Η 3η Μαρτίου 1957 είναι ακόμη μια σημαντική μέρα της πορείας του λαού μας: μιας πορείας αδιάκοπων θυσιών και αγώνων για ελευθερία και εθνική αποκατάσταση. Η θυσία του Αυξεντίου είναι σταθμός και οδοδείκτης όχι του παρελθόντος. Δείχνει το δρόμο για το μέλλον. Δείχνει τις ευθύνες μας για αυτά που πρέπει να γίνουν.

Οι μάχες που έχουμε να δώσουμε σήμερα, είναι ίδιες με τις μάχες που είχε μπροστά του ο Σταυραετός του Μαχαιρά. Η Κύπρος συνεχίζει να υποφέρει από τα δεινά της εισβολής και της κατοχής. Η γενέτειρα του ήρωα, το σπίτι που γεννήθηκε ο Αυξεντίου, σήμερα είναι κατεχόμενο από τους Τούρκους εισβολείς.

Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες , που κάποιοι επενδύουν στην πόλωση , στις ταμπέλες και στις αλληλοκατηγορίες, οφείλουμε όλοι να θυμηθούμε τις παρακαταθήκες που μας κληροδότησε ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ. Να επενδύσουμε στην ενότητα. Στις συγκλίσεις. Σε αυτά που μας ενώνουν. Να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας σε αυτή τη γενιά των ηρώων μας και να θέσουμε νέους στόχους , με τόλμη, με διεκδικητικότητα, με ελπίδα για το μέλλον μας.

Είναι γι’ αυτό που θα ήθελα να συγχαρώ τον φίλο τον Αντρέα Καουρή για το εθνικό του έργο. Φίλε Αντρέα, είμαστε στο ίδιο δρόμο που χάραξε ο Αυξεντίου: σε μια αδιάκοπη, πεισματική πορεία για μια πατρίδα ελεύθερη, χωρίς στρατεύματα κατοχής, χωρίς εποίκους, με ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη!
Κάθε καλό και καλή συνέχεια στις προσπάθειές σου.

Στους φίλους που θα αγοράσουν το βιβλίο, τους εύχομαι καλή ανάγνωση. Μόνον όταν μάθουμε καλά το μεγαλείο των ηρώων μας, θα μπορούμε να είμαστε δυνατοί και αισιόδοξοι για αυτά που έρχονται!