Ο κύριος Κωνσταντίνος.

Τι είναι αυτό που κάνει ένα 90χρονο παππού να επιστρέφει στο σχολείο, να διαβάζει για προεισαγωγικές εξετάσεις και τελικά να πετυγχαίνει θέση στο Πανεπιστήμιο Κύπρου για σπουδές κοινωνικών επιστημών;

Νομίζω πως αν ξεγυμνώναμε την ζωή αυτού του παππού , το μόνο που θα μας έμενε θα ήταν οι εξής τρεις λέξεις: όρεξη, πάθος ,δύναμη.

Την ίδια δύναμη που έκρυβε μέσα του ένας 29χρονος ανθυπολοχαγός που προτίμησε να καεί ζωντανός παρά να παραδοθεί στους κατακτητές της χώρας του .  Το ίδιο πάθος που συναντά κανείς στους πίνακες του αυτοδίδακτου χωριάτη Κάσιαλου, την ίδια όρεξη για ζωή που εκπέμπουν οι λιγοστές -πια- μανάδες των αγνοουμένων που 36 χρόνια μετά την εισβολή ακόμα ελπίζουν και περιμένουν.

“ "Η ελπίδα είναι μήτρα" γράφει κάπου ο ποιητής.

Το θυμήθηκα όταν έβλεπα ένα παππού γεμάτο όρεξη να ζήσει να μου μιλά για τη φοιτητική του ζωή.

Όταν ελπίζεις , δημιουργείς. Δεν τα παρατάς με την πρώτη δυσκολία. Είσαι αφοσιωμένος στο στόχο σου.

Είναι καλό να διαβάζουμε τις ιστορίες των ανθρώπων πίσω από τις λέξεις που τις περιγράφουν.

Αν ένας παππούς που πλησιάζει τα 100 κατάφερε να αποφοιτήσει από το Εσπερινό Σχολείο, να περάσει με επιτυχία τις προεισαγωγικές εξετάσεις και σήμερα να πηγαίνει για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο, είναι μια ζωντανή απόδειξη πως κανένας, πως τίποτα μπορεί να σταματήσει έναν αποφασισμένο άνθρωπο να πετύχει τους σκοπούς του.

Και αν  ένας άνθρωπος μπορεί να τα καταφέρει, αν ένας παππούς μπορεί σήμερα να λέει με περηφάνια πως υλοποίησε κάθε του φιλοδοξία, φανταστείτε τι δυνάμεις, τι προοπτικές έχουμε από κοινού όλοι εμείς.

Υπολογίστε πόσο μακρόπνοο,ελπιδοφόρο  και ουσιαστικό μπορεί να γίνει το "Είμαστε στο εμείς" που έλεγε ο Μακρυγιάννης.

Τι μπορεί να γίνει αν το "ρυάκι γίνει τελικά χείμαρρος..."