Να μιλήσει η βάση.

Το ΔΗΚΟ σήμερα είναι φορτωμένο με το βάρος των προσωπικών φιλοδοξιών και των εγωκεντρικών πολιτικών των βαρόνων του.

Οι λίγες λογικές φωνές που είχαν απομείνει, μπήκαν στο περιθώριο και οι προοπτικές ενότητας της ηγεσίας έχουν σβήσει προ πολλού.

Το κόμμα δεν περνά μια κρίση πολιτικής ή μάχη εξουσίας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΔΗΚΟ σήμερα είναι η νοοτροπία της πλειοψηφίας των ηγετικών του στελεχών που θεωρεί πως στο όνομα μιας κομματικής θέσης ή ενός ονόματος έχει το μονοπώλιο της αυθεντίας στις εξελίξεις.

Τα μέλη  -όσα απέμειναν να παρακολουθούν το τηλεοπτικό ριάλιτι που εκπέμπει τους τελευταίους μήνες το κόμμα- είναι οργισμένα κατά πάντων. Θέλουν να έχουν άποψη για τις εξελίξεις και είναι απογοητευμένα για τη σημερινή κατάσταση.

Υπάρχουν κλίκες, μεγάλες διαφωνίες και όργιο φημών και κακοπροαίρετων σχολίων. Η οργανωμένη νεολαία περίπου αυτοκαταργήθηκε.

Γι' αυτό και σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, επαναλαμβάνω την εισήγηση που έγραφα πριν από μερικούς μήνες - πολύ πριν την επαναλάβουν δημόσια ορισμένα στελέχη του κόμματος:

“ εάν το κόμμα θέλει να μαζέψει τα κομμάτια της αξιοπρέπειας που του απέμειναν , ας απευθυνθεί στα μέλη του.

Ας υπερβεί τα κλειστά κομματικά κυκλώματα και συμφέροντα.

Ας ενισχυθεί από τις αποφάσεις της λαϊκής του βάσης.

Ένα δημοψήφισμα ανάμεσα στα μέλη του ΔΗΚΟ θα επαναενεργοποιήσει τον κομματικό μηχανισμό, θα ενθουσιάσει τα μέλη, θα ανοίξει το κόμμα στην ευρύτερη κοινωνία και θα επουλώσει τις πληγές.

Αν το ΔΗΚΟ καταφέρει ποτέ να γίνει καλύτερο, θα γίνει μόνο βασιζόμενο στα απλά του μέλη και μαζί με αυτά. Ας ανοίξουν , λοιπόν, τα παράθυρα του κόμματος προκειμένου να μπει φρέσκος αέρας και άπλετος ήλιος. Γιατί από σκόνη, σκοτάδι και ναφθαλίνη μπουχτίσαμε!