Με την Ελίτα

Μετά από σχετική πρόσκληση της Ελίτας, χτες συμμετείχα στην εκπομπή της στο Σίγμα. "Στόχος μας είναι κάθε Τετάρτη να προβάλουμε και την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Να δείξουμε την ανθρώπινη δύναμη και το θάρρος της ελπίδας" μου είπε στη συνάντησή μας, προ εβδομάδων όταν μου είχε ξεδιπλώσει τα σχέδιά της για τη νεα τηλεοπτική περίοδο.

Πρέπει να πω ότι αντιμετωπίζω με επιφυλακτικότητα τους ανθρώπους της τηλεόρασης. Οι πιο πολλοί -από τη μικρή μου εμπειρία- μου έδιναν την εντύπωση πως είναι μονίμως  στο τρέξιμο και σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται. Γι' αυτό και ήμουν αρκετά καχύποπτος όταν περνούσα την πόρτα του ΔΙΑ για τη συνάντηση με την Ελίτα.

Όμως η πρότασή της  πρέπει να πω ότι μου άρεσε: έχουμε χορτάσει από το γκρίζο, την απαισιοδοξία και την τηλεοπτική κατάθλιψη.

“ Είναι καιρός να δώσουμε λόγο και προβολή στην ελπίδα, στο θάρρος, στην επιμονή των ανθρώπων που οι δυσκολίες που βρήκαν μπροστά τους δεν τους πτόησαν και τους ανέδειξαν νικητές.

Ένας τέτοιος νικητής της ζωής είναι και η κυρία Γεωργία που μας μίλησε χτες: από το 1977 είναι ανάπηρη. "Ήθελα να πεθάνω!" μας είπε για να μας περιγράψει την εποχή που προσπαθούσε να μεγαλώσει τα δυο της παιδιά "χωρίς τα πόδια της" .

Σήμερα, κάνει πρωταθλητισμό και απολαμβάνει την ζωή , πολύ περισσότερο από πολλούς από μας που θεωρούμαστε άκρας υγείας.

Ακόμα, όμως, είμαστε πολύ πίσω μέχρι να μπορεί κάθε άτομο με αναπηρία να απολαμβάνει τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια δικαιώματα στη μετακίνηση και στην απόλαυση της ζωής με κάθε πολίτη. Η ίδια , μάλιστα, έστειλε email και στους 56 κύπριους βουλευτές με τα παράπονά της. Όπως αποκαλύφτηκε χτες, από την 1η Σεπτεμβρίου που στάληκε το μήνυμα μόνο 7 βουλευτές της απάντησαν. (Οι υπόλοιποι προφανώς είχαν ένα πολύ βαρυφορτωμένο πρόγραμμα...)

Πολύ σημαντική, όμως, ήταν και η παρουσία του κυρίου Ταμπούρα ο οποίος είναι ο εμπνευστής και ο μαέστρος της πρώτης (και μοναδικής) χορωδίας αναπήρων ατόμων στην Κύπρο. Μια χορωδία που ήδη έχει διακριθεί κατ' επανάληψη σε διαγωνισμούς του εξωτερικού.

Με μπόλικη διάθεση για προσφορά και αγάπη, ο κύριος Ταμπούρας έχει τάξει την ζωή του στο λειτούργημα αυτό. Με όπλο και "φάρμακο" τη μουσική, οι ανάπηροι που αγαπούν το τραγούδι έχουν τη δυνατότητα να απασχοληθούν δημιουργικά, μέσα από την όμορφη αυτή πρωτοβουλία (που σημειωτέον ζορίστηκε αρκετά μέχρι να τύχει της -συμβολικής- στήριξης του κράτους). Σήμερα η πρωτοβουλία αυτή έχει δυναμώσει και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Λένε πως απ' το δάχτυλο γνωρίζεις τον γίγαντα.

Ορίστε , λοιπόν, το δάκτυλο του γίγαντα . Το δάχτυλο του κυρίου Ταμπούρα!

Ένας γίγαντας που δίνει δύναμη και ελπίδα στους συμπολίτες μας που κουβαλούν το σταυρό της αναπηρίας...