Κι όμως είναι γυμνός!

Η επιστολή του Μπαν Κι Μουν αναφορικά με τις επερχόμενες εξελίξεις στο κυπριακό μου θύμισαν το γνωστό παραμύθι με τα καινούργια ρούχα του βασιλιά.  Έπεισαν , λέει η ιστορία, το βασιλιά μιας χώρας να του φτιάξουν μια φορεσία που θα ήταν αόρατη για τους ηλίθιους και τους ανάξιους πολίτες.  Του έφτιαξαν, λοιπόν, μια νέα στολή φτιαγμένη ... από το τίποτα, που όμως όλοι έλεγαν πως έβλεπαν προκειμένου να μην τους κατηγορήσουν πως δεν έχουν μυαλό. Όταν, όμως, αποφάσισε να δείξει τη νέα του ενδυμασία ο βασιλιάς στην πόλη, ένα πιτσιρίκι τόλμησε και φώναξε "ο βασιλιάς είναι γυμνός!"

Νομίζω πως κάπου εδώ βρισκόμαστε και με τις διαπραγματεύσεις με το κυπριακό: στο ρόλο του βασιλιά ο Πρόεδρος Χριστόφιας, του πονηρού ράφτη ο Ντάουνερ και των πολιτών που βλέπουν αλλά δεν θέλουν μιλήσουν η πολιτική ηγεσία του τόπου μας και εμμέσως όλοι οι πολίτες οι οποίοι με την ψήφο ή την αποχή τους στηρίζουν κόμματα και πολιτικές με τις οποίες διαφωνούν.

Ζητείται το παιδί που θα φωνάξει: "Δεν πάτε καλά!"

Εξηγούμαι:

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας:

1. Μας είπε πως μπορεί να πείσει τον Τ/Κ ηγέτη Ταλάτ για την εξεύρεση μιας λύσης που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό.

2. Δεσμεύτηκε πως τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί εφόσον δεν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις. Στην πράξη αυτό ακυρώνεται.

3. Τόνισε πως είναι κατά της Διεθνούς Διάσκεψης για την λύση, εκτός εαν αυτή θα αφορά τις εξωτερικές σχέσεις και τα θέματα ασφαλείας της επανενωμένης Κύπρου. Η επιστολή Μπαν Κι Μουν, θέτει θέμα Διεθνούς Διάσκεψης για συνολική συζήτηση του κυπριακού πριν τον προσεχή Ιούνιο.

4. Παραχώρησε τις "γενναίες προσφορές" του για την εκ περιτροπής προεδρία και τους εποίκους με την ελπίδα πως θα λάβει σημαντικά ανταλλάγμα στο περιουσιακό. Στην τελευταία επιστολή του Μπαν Κι Μουν, το εδαφικό παραπέμπεται σε διεθνή διάσκεψη.

Τέσσερα χρόνια μετά την εκλογή του, θα πρέπει να μπούμε στο ρόλο του παιδιού στο πιο πάνω παραμύθι. Να δούμε την αλήθεια κατάματα προκειμένου να  συλλογιστούμε τι μας απέμεινε να κάνουμε. Λυπούμαι, αλλά η στρατηγική Χριστόφια στο κυπριακό δεν του βγαίνει. Απέτυχε και οδηγεί σε επικίνδυνους εθνικούς ακροβατισμούς.

Άλλωστε και ο ίδιος το είπε ξεκάθαρα την περασμένη εβδομάδα: "Αναρωτιέμαι και εγω αν πρέπει να πάω στη Νέα Υόρκη... Βεβαίως θα πάμε επειδή θέλουμε τη λύση. Αλλά η άλλη πλευρά δεν έδειξε καλή βούληση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων" μας είπε.

Ήταν στα χέρια του Χριστόφια το κλειδί της λύσης;

Όχι. Γι αυτό και είναι για να απορεί κανείς πως ο ίδιος έκτισε τη στρατηγική του βασιζόμενος στα κουμπαριλίκια με τον Ταλατ.

Υπάρχει, όμως, και κάτι πολύ σημαντικό:  είναι όντως η εικόνα του προχτεσινού δείπνου στη Πύλα, το όραμα για την Κύπρο της ειρήνης; Το ακροβατικό α λα καρτ τραπέζι ανάμεσα σε Ε/Κ και Τ/Κ εστιατόρια (δες  κύριο πιάτο στο εστιατόριο "Τροχός" και καφές στο εστιατόριο "Αμνησία") αποτελεί τον ιδανικό τερματισμό των συνομιλιών για το κυπριακό;

Η πολιτική ηγεσία μας, δείχνει παγιδευμένη σε μια σειρά από δικές της επιλογές και αυτογκολ που αρνείται να αντιληφθεί και να αντιμετωπίσει. Με σημαία μας το "δεν θέλουμε να δείξουμε αδιάλλακτοι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων", χορεύουμε σε τουρκικούς αμανάδες. Επενδύσαμε στις ασάφειες. Δεν αξιοποιήσαμε τις δυνατότητές μας.

"Ωραία τα λόγια. Οι πραγματικότητες, όμως, είναι εκεί!" θα πει κάποιος. "Πως μπορούμε να ανατρέψουμε τα τετελεσμένα της εισβολής;"

Λογικό το ερώτημα.

Παράλογη , όμως, είναι η απάντηση που μας θέλουν να δώσουμε.

Και επειδή δεν έχω αμνησία, προτιμώ το λογικό τέρμα του κυπριακού προβλήματος, να είναι προϊόν της βούλησης των ίδιων των ανθρώπων. Δοτές λύσεις και άδικες πρόνοιες θα οδηγήσουν σε νέες αδιέξοδα.