Η ολοκλήρωση μιας αποστολής

"Θα έρθει μια μέρα, που το παρελθόν θα μας εντυπωσιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του. Δεν θα έχει αλλάξει εκείνο, αλλά εμείς!" Αυτό γράφει ο Ελύτης.

Το θυμήθηκα κατά τη διάρκεια της χτεσινής εκπομπής της Ελίτας. Δίπλα μου , η κυρία Αρετή, η κόρη της Ελένης από το Ριζοκάρπασο που αναζητούσαμε μαζί εδω και μήνες.

Όταν έγραφα την νούμερο 500 ανάρτηση στο ιστολόγιό μου, απευθύνθηκα σε όλους εσάς προκειμένου να μάθουμε κάτι παραπάνω για την γυναίκα που το 1928 και το 1952 φωτογραφήθηκε στο περιοδικό National Geographic. Η Ελένη, που μάγεψε με την ομορφιά της τον αμερικανό φωτορεπορτερ, παρουσίαζε μια απλή, καθημερινή ιστορία από την Κύπρο που δεν ζήσαμε: φτωχή, με 7 παιδιά και με μόνη έγνοια τα ζωντανά της. Την ίδια στιγμή, όμως, αυτή η απλότητα και καθαρότητα της ιστορίας της έκρυβε μια μεγαλοπρέπεια.

"Ήρθα να δω  αν άλλαξε κάτι στην ομορφιά και στην απλότητα της ζωής σου!", της είπε ο αμερικανός φωτορεπορτερ όταν την συνάντησε για δεύτερη φορά το 1952 στο σπίτι της στο -κατεχόμενο σήμερα- Ριζοκάρπασο.

"Θα σου πω κάτι: ζω στο σπίτι που μεγάλωσε η μάνα μου, ζυμώνω το ψωμί με τον ίδιο τρόπο που το ζύμωνε η μάνα μου και μεγάλωσα τα 7 μου παιδιά με τον ίδιο τρόπο που με μεγάλωσε και μένα η μάνα μου. Η ζωή μας παραμένει το ίδιο δύσκολη και απλή. Αλλά το ίδιο όμορφη!"

Αυτή η καθαρή, αείζωη και κρυστάλλινη απάντηση της Ελένης , δείχνει τη δύναμη, την αγωνιστικότητα και το γινάτι ενός λαού που παρά τις κακουχίες, τους δυνάστες και τα κακά που συνάντησε στο δρόμο της μακραίωνης ιστορίας του, ποτέ δεν έπαψε να ελπίζει για τις καλύτερες μέρες. Εκπροσωπεί το μυστικό της επιβίωσης του λαού της Κύπρου.

Σ

“ τη σημερινή εποχή των αμφισβητήσεων, της χρεοκοπίας και των κρίσιμων διλημμάτων, η Ελένη και η ξεχασμένη ταυτότητα της Κύπρου που δεν ζήσαμε, στέλνει ακριβώς αυτό το μήνυμα: καμία δυσκολία δεν μπορεί να μας λυγίσει.

Χτες, στην εκπομπή του Σίγμα , η κόρη της Ελένης, η κυρία Αρετή μας φώτισε και για κάποιες άλλες πτυχές του χαρακτήρα της "διάσημης" μάνας της.

"Πριν τον πόλεμο, κάθε φορά που θυμόταν τον μεγάλο μου αδελφό που είχε πεθάνει στην Αυστραλία, πήγαινε με τον παπά μου, αγκάλιαζαν τον κορμό της ελιάς που είχε φυτέψει πριν ξενιτευτεί το χαμένο τους παιδί και έκλαιγαν..."

Αμφισβητεί κανείς πως αυτή η σκηνή του θρήνου της μάνας που έχασε το παιδί της, δεν προέρχεται κατευθείαν από την εποχή της ομηρικής Ιλιάδας; Είναι η ίδια σύνδεση με τη φύση, είναι η ίδια τραγικότητα και το ίδιο σύμπλεγμα αισθημάτων με εκείνες που συναντάμε στην ελληνική μυθολογία.

Αυτό το παιχνίδι με το χωροχρόνο υπενθυμίζει σε μας τις ρίζες μας. Και άρα αποτελεί οδοδείκτη για το μέλλον που μπορούμε να φτάσουμε.

Λίγο πριν τελειώσει η εκπομπή, έδωσα τα αυθεντικά δύο περιοδικά του National Geographic που είχα στην κατοχή μου στην κυρία Αρετή.

"Είσαι σίγουρος; Είναι θησαυρός!" μου είπε στον αέρα η Ελίτα.

Αποχωρίστηκα δυο παλιά συλλεκτικά περιοδικά με κιτρινισμένες σελίδες. Άλλωστε η αποστολή τους στα χέρια μου ολοκληρώθηκε.

Η βαρυσήμαντη παρακαταθήκη των μηνυμάτων της γενιάς της Ελένης , όμως, ακόμη!

ΥΓ.: Η ολοκλήρωση αυτής της αποστολής για τα χνάρια της Ελένης, δεν θα γινόταν χωρίς τη δική σας βοήθεια. Και αυτό αφορά και όσους με στήριξαν με συμβουλές, πληροφορίες και γνώσεις, αλλά και όσους είδαν το θέμα με ειρωνεία και... ιδεολογικά γυαλιά μυωπίας. Οι μεν πρώτοι με καθοδήγησαν. Οι δε δεύτεροι με πείσμωσαν! Ένα θερμό ευχαριστώ!