Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που ισχυρίζονται πως ξέρουν να... λένε τον καφέ.
Αλλά νομίζω πως ο κόσμος μας, η ιστορία μας , τα βάσανα, οι κόποι και οι χαρές μας, χωρούν όλα στο μικρό φλυτζάνι του κυπριακού καφέ.
Και εαν ακόμα και οι λέξεις έχουν την σημασία τους, τότε οι διεκδικήσεις , οι κίνδυνοι, οι εγωισμοί, οι νίκες, οι ήττες και η περηφάνια μας αντικατοπτρίζονται και στην ονομασία του καφέ μας: κυπριακός, ή και ελληνικός, ή και τούρκικος ή και βυζαντινός.
Όπως , περίπου και το "Η Κύπρος είναι ελληνική","...είναι τουρκική" ή απλά "... ανήκει στο λαό της."
Για να φτιάξεις κυπριακό καφέ θα πρέπει να αφιερώσεις χρόνο. Αργά. Χωρίς να βιάζεσαι. Ακριβώς με την ίδια υπομονή που κατά τη χιλιόχρονη ιστορία μας, αντέχαμε τις κακουχίες. . Γιατί μάθαμε πως θα πρέπει όλα να γίνουν στη σωστή στιγμή.
Και -βέβαια- εκτός απο χρόνο, θέλει και τρόπο: τη σωστή ποσότητα νερού (όση και τα φλυντζάνια που θα σερβίρει, ούτε σταγόνα παραπάνω, δείγμα της πολυτιμότητας του νερού), τα σωστά κουταλάκια καφέ (επίσης με σεβασμό) και ανακάτεμα τη σωστή στιγμή.
Και έπειτα το μπρίκι να ψηθεί πάνω στην άμμο. Το χώμα της θάλασσας είναι η φιλόξενη μήτρα που θα "γεννήσει" τον καφέ. Από τη θάλασσα που αναδύθηκε η Αφροδίτη. Από το χώμα που γεννήθηκαν και οι πρωτόπλαστοι...
Ο καφές θα πρέπει να διαλυθεί καλά στο μπρίκι. Να αφήσει όλο το άρωμά του να απλωθεί. Όπως απλώθηκε ο πολιτισμός μας σε όλο τον κόσμο (δημοκρατία, φιλοσοφία...) αλλά έπειτα με τα ανακατέματά μας, μείναμε στάσιμοι.
Και έπειτα,απότομα, ο καφές "ξεσπά" και "γεννά" το καϊμάκι του. Σε ποσότητα. Που φουσκώνει, ανεβαίνει προς τα πάνω και δεν σταματά με τίποτα! Όσο απότομοι και εκρηκτικοί είμαστε ως λαός. Που αμα θυμώσουμε , επαναστατούμε και θέλουμε να ακουστούμε.
Ο κυπριακός (...ή ελληνικός ή τούρκικος ή βυζαντινός) καφές, ήταν από παλιά η καθημερινή συνήθεια του λαού μας.
Ο καφές έκανε συντροφιά σε άνδρες και γυναίκες, σε αγρότες και αστούς. Δεν υπήρξε ποτέ το σύμβολο μιας κοινωνικής τάξης. Δείγμα αλληλεγγύης. Αλλά και ενοτητας μπροστά στους τόσους και τόσους κατακτητές.
Πίνεται αργά, αλλά όχι... πολύ αργά. Δείγμα στωικής αντιμετώπισης του χρόνου.
Με ένα φλυτζάνι κυπριακού καφέ, όταν οι άνδρες βαριούνταν τις συζητήσεις στα καφενεία ή όταν οι γυναίκες ήθελαν να δώσουν λίγη μαγεία στις κουβέντες τους, προσπαθούσαν να μαντέψουν τι τους κρύβει το μέλλον.
Δείγμα αγωνίας ή και χλευασμού γι' αυτά που θα τους φέρει η ζωή. Δειγμα λατρείας του καφέ. Αφού εκτός από απόλαυση, ήταν και διασκέδαση. Και παρέα. Και ζωή.
Ο καφές, πάντα σε μικρό φλυτζάνι. Απόδειξη του πόσο πολύτιμος ήταν και συνεχίζει να είναι.
Και εννοείται πως ο κυπριακός καφές δεν κυκλοφορεί ντεκαφεϊνέ ή με γεύση σοκολάτας
Χωρίς Σχόλια - Πες την αποψη σου