Φιλοσοφίες κάτω από τον ήλιο.

"Το να αξιοποιείς το ελάχιστο για να του αποσπάς τα μέγιστα είναι το πιο δύσκολο μυστικό της ζωής." Αυτό διάβασα τις προάλλες, βυθισμένος σε μια καρέκλα κάτω από τον ήλιο, με απλωμένο μπροστά μου τον κάμπο της Μαραθάσσας.

Χαίρομαι να γνωρίζω ανήσυχους ανθρώπους που αγαπούν και επενδύουν στον τόπο τους. Ένας τέτοιος όμορφος άνθρωπος είναι και η κυρία Ευγενία: παρά τις δυσκολίες , τα γραφειοκρατικά εμπόδια και το ρίσκο έβαλε όσο μεράκι της περίσσευε για να μετατρέψει την πετρόκτιστη πατρική της οικία στον Καλοπαναγιώτη  σε ένα αγροτουριστικό κατάλυμα.

Δεν είχε ανάγκη τα χρήματα, όπως μας εξήγησε. Έχει ένα σταθερό και καλό εισόδημα από την επιχείρηση που έχει με τον σύζυγό της στη Λευκωσία, άλλωστε. Το βασικό της κίνητρο ήταν η ανάγκη για δημιουργία. Αλλά και το πιο σημαντικό: η ανάγκη να δώσει ζωή στην ετοιμοθάνατη ύλη.

"Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου!" γράφει ο Ανδρέας Εμπειρίκος θέλοντας να δείξει με τρόπο απλό και σύντομο το πως βγαίνει από τον άνθρωπο ο ποιητής. Υπάρχει πράξη δωρεάς και παραλαβής, χωρίς διαδικασίες πώλησης και αγοράς. Και αν υπάρχει κάτι που περνάει από χέρι σε χέρι , αυτό είναι η ανθρωπιά.

Ένας τέτοιος ποιητής είναι και η κυρία Ευγενία.

Και σε αυτούς τους ποιητές κρύβει τη δύναμή του ο τόπος μας!