Ο πίνακας από την ιστοσελίδα
του περιοδικόυ Economist
Δεν περιμέναμε το Norwegian Refugee Council να μας το πει, αλλά δεν παύει από το να είναι κάτι που επιβεβαιώνει τη ντροπή του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου.
Η Κύπρος, κατέχει την θλιβερή παγκόσμια πρωτιά στους εσωτερικούς πρόσφυγες: στα άτομα , δηλαδή, που αναγκάστηκαν με τη βία να γίνουν πρόσφυγες στην ίδια την πατρίδα τους.
Ο πιο πάνω πίνακας είναι ενδεικτικός. Εν έτει 2009, η μη κυβερνητική οργάνωση αναγνωρίζει ως πρόσφυγες το 22% του πληθυσμού του τόπου μας. Στην πεντάδα φιγουράρουν με πολύ χαμηλότερα ποσοστά η Σομαλία, το Σουδαν και το Ιρακ.
Είμαι σίγουρος πως μπορεί μερικοί να βιαστούν και να πουν το τετριμμένο "μα για ποιους πρόσφυγες μιλάς; Αυτούς που σήμερα έχουν εξοχικό και επιχειρήσεις;"
Όμως η οικονομική ανάπτυξη που έζησε η Κύπρος τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να αποτελεί επιχείρημα για την κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
“ Όσο και αν το ψάξει κανείς , δεν θα βρει πουθενά το δόγμα ότι "τα ανθρώπινα δικαιώματα εφαρμόζονται μόνο στους πεινασμένους και στους ξυπόλητους."
Η ηθική της πολιτικής, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ελευθερίες και οι αξίες της Ευρώπης, θα δώσουν τεστ στην περίπτωση της λύσης του προβλήματος της Κύπρου.
Ας ανεβάσουμε, λοιπόν, τον πήχη των διεκδικήσεων μας. Ας βρούμε μια λύση που θα βασίζεται σε αρχές και αξίες. Έτσι, θα μπορέσει η Κύπρος να αποτελέσει ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλη την ανθρωπότητα.
11 Σχολια - Πες την αποψη σου
”Ας ανεβάσουμε, λοιπόν, τον πήχη των διεκδικήσεων μας. Ας βρούμε μια λύση που θα βασίζεται σε αρχές και αξίες. Έτσι, θα μπορέσει η Κύπρος να αποτελέσει ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλη την ανθρωπότητα”
Αυτό είναι το ‘οραμα της λύσης. Δυστυχώς οι πολιτικοί στην Κύπρο στερούνται οποιουδήποτε οράματος οι μόνες τους έγνοιες είναι οι εκλογές, τα ρουσφέτια, οι μίζες και πάει λέγοντας.
είμαι περίεργος να δω πώς (και εάν) θα προβληθούν από την πολιτική ηγεσία της Κύπρου αυτά τα δεδομένα διεθνώς..
ΜΑΡΙΝΟ ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.
ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΙ ΛΟΓΩ ΦΟΡΤΟΥ ΡΟΥΣΦΕΤΙΟΥ.
Όλο και καλύτερος Μαρίνο. Όλο και περισσότερο
“to the point”. Στο “Αττίλας 74″, ο Μακάριος, σε συνέντευξή του προς το Μ.Κακογιάννη, κάνει αυτό που ο Γαβριήλ εισηγείται. Αναλύει αυτά τα δεδομένα διεθνώς και λέει “σε αναλογία Αμερικανών θα ήταν πρόσφυγές τόσα εκατομμύρια”.
Δυστυχώς σήμερα δεν έχουμε ηγέτες ανάλογου μεγέθους. Δεν έχουμε ηγεσία άξια, να προβάλλει το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής.
Συγχαρητήρια πάντως σε σένα Μαρίνο, που εγκαταλείπεις σιγά-σιγά το μανδύα της “ουδετερότητας” και παίρνεις καθαρή θέση απέναντι στα πράγματα. Σίγουρα κάποιοι θα δυσσαρεστήθηκαν μαζί σου γι’ αυτό. Πάντα να ξέρεις ότι υπέύθυνες αποφάσεις φέρουν και κόστος και δεν μπορούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους. Κάποιοι όμως, που μάλιστα κρίνουν και αυστηρά, σε εκτιμούν ιδιαίτερα για το ότι αποφάσισες να διατυπώνεις ξεκάθαρες θέσεις.
Ξανά μπράβο. Να βρεθούμε αυτές τις μέρες πριν τις διακοπές.
Μπράβο Μαρίνο, άρχισες τζαι μιλάς σαν πολιτικός..
“Ας βρούμε μια λύση που θα βασίζεται σε αρχές και αξίες” – πφφφφτ, εν μας είπες τίποτε. Μάλλον είπες μας ό,τι λαλούν οι πολιτικοί μας. Ο “σου χρωστώ γεύμα” πρέπει ναν ερωτευμένος μαζί σου για να βλέπει μέσα που τούντην κουβέντα ότι “εγκαταλείπεις σιγά-σιγά το μανδύα της “ουδετερότητας” και παίρνεις καθαρή θέση απέναντι στα πράγματα”! Για να ισχύει τούτο, έπρεπε να πεις ΠΟΙΕΣ αρχές τζιαι ΠΟΙΕΣ αξίες ;)
@unshaved= Δεν σε πιάνω φίλε μου. Εκτός αν εννοείς ότι ο Economist και το Norwegian Refugee Council “μιλούν σαν πολιτικοί”.
Θα σου πω και κάτι άλλο, αν μου επιτρέπεις: μέχρι σήμερα από τους πολιτικούς του κατεστημένου ακούμε συνέχεια την επιχειρηματολογία του “εφικτού” και του “ρεαλιστικού”. Από πότε το να μιλά κανείς για αλήθειες, (που μάλιστα σου τις υποδεικνύουν οι άλλοι) αποτελεί ξύλινη πολιτική γλώσσα;
@ανώνυμο= Όταν μιλώ για αρχές και αξίες αναφέρομαι στην αρχή πως το κυπριακό πρόβλημα είναι πρόβλημα εισβολης και κατοχής. Κάθε υποχώρηση από αυτή την αρχή, φέρνει την διχοτομηση πιο κοντά.
Όταν αναφέρομαι για αξίες ,εννοώ τις αξίες της δημοκρατίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας όπως είναι κατανοητές σήμερα σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο (και ακόμα πιο συγκεκριμένα στην ΕΕ). Τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ελευθερίες που απολαμβάνει κάθε πολίτης του (δημοκρατικού) κόσμου, θέλω να υιοθετηθούν και στον τόπο μου.
“Ας ανεβάσουμε, λοιπόν, τον πήχη των διεκδικήσεων μας. Ας βρούμε μια λύση που θα βασίζεται σε αρχές και αξίες. Έτσι, θα μπορέσει η Κύπρος να αποτελέσει ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλη την ανθρωπότητα.”
Τούτο το έγραψες για να πουλήσεις μούρη – ίσως – ενός νομικού που έχεις βλέψεις για να φκεί στη πολιτική. Ας ανεβάσουμε πήχες τζαι μαλακίες.
Μαρίνο, το κυπριακό πρόβλημα ένεν οι πρόσφυγες, ούτε οι αριθμοί. Το πρόβλημα είναι η μη-δυνατότητα να δούμε το Κυπριακό που μιαν άλλη σκοπιά που θα ταιριάζει εν έτη 2010. Αν είναι να κυνηγούμε φαντάσματα, τζαι να ανακυκλώνουμε τα λόγια των πολιτικών για μια “βιώσιμη, λειτουργική λύση βασισμένη σε αρχές και αξίες”. Πόσες φορές το άκουσα τούτο; Αμέτρητες!
Τα λόγια φίλε Μαρίνο, εν εύκολα να τα πείς! Οι πράξεις όμως εν που φαίνουνται. Είσαι έξυπνος άνθρωπος. Αν καταφέρεις να χρησιμοποιήσεις την μόρφωση τζαι κάποιες πτυχές του χαρακτήρα σου, θα μπορέσεις να κάμεις διαφορά σε τούτο το τόπο.
Having said that, για να καταφέρεις να κάμεις κάτι μάλλον θα πρέπει να αλλάξεις την ιδεολογία της λύσης του κόμματος σου – ή μιας μερίδας του κόμματός σου, αφού έχουν κρίση τον τελευταίο καιρό.
Να μιλούμε – ανθρώποι νέοι – σαν πολιτικοί της παλιάς γενιάς εν θα φκεί πούπουτε. Θέλουμε πράξεις. Πράξεις τζαι όι αλληλοκατηγορίες.
Δεν έχω λόγο να πουλήσω μούρη σε κανένα φίλε μου. Και ούτε βλέψεις έχω να φκω στην πολιτική όπως λες. Στην πολιτική με την ευρύτερη έννοια του όρου, είμαι εδω και καιρό. Αθόρυβα και αποτελεσματικά, με τις δυνάμεις που μπορεί να έχω ως ενεργός πολίτης.
Γράφεις πως πρέπει να μιλήσουμε με όρους νέας γενιάς αντί των τετριμμένων που κατά τη γνώμη σου υπάρχουν στην φράση “να ανεβάσουμε τον πήχη των διεκδικήσεών μας”.
Ο παλαιοκομματισμός μας επέβαλε σταδιακά την άποψη πως το να μιλα κανείς για αρχές και αξίες, είναι ντε μοντέ. Και πως ρεαλισμός σημαίνει και υποχώρηση σε διεκδικήσεις. Αν είσαι επηρεασμένος από αυτή τη λογική, δεν σε αδικώ φίλε μου.
Έχουμε, όμως, διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων.
Τις τελευταίες δεκαετίες μας έχουν ζαλίσει με ορολογίες, θεωρίες, απόψεις, σχέδια λύσης που στο τέλος το κυπριακό πρόβλημα παρουσιάζεται ως ένα τόσο πολύ σύνθετο πρόβλημα που ο λαός ξενερώνει, βαριεται να ακούει τα ίδια και τα ίδια και οι πολιτες δεν ασχολούνται με τη λύση.
Όμως, κατά τη γνώμη μου το κυπριακό δεν είναι όσο σύνθετο παρουσιάζεται: είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Και με απλά λόγια αυτό σημαίνει πως η όποια λύση θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε αυτό το δεδομένο.
Ένα… γλωσσικό λάθος επανένωσε το Βερολίνο το ’89.
Και έδωσε τέλος σε μια ακατανόητη διχοτόμηση που κανεις δεν υπολόγιζε πως θα έληγε τόσο απλά.
Ίσως, έτσι που έχουμε περιπλέξει τα πράγματα, αυτό το παρόμοιο λάθος να περιμένω κι εγω.
Αλλά για την ουσία, θα σου πω ότι η όποια λυση γίνει θα πρέπει να αποτελεί μόνιμο σταθμό και όχι απλά μια στάση. Θα πρέπει να είναι η λυση του δυνατού ΝΑΙ και όχι της οριακής αποδοχης και πάνω από όλα δε θα πρέπει να είναι προϊόν εκβιασμών.
Στρατηγική υπάρχει.
Φοβάμαι, όμως, πως υπάρχει αυτοεγκλωβισμός και κόπωση.
Στη διάθεσή σου.
Το Κυπριακό πρόβλημα υπήρξε πριν το ’74 Μαρίνο.
Μπορεί να μην ήταν τόσο “μεγάλο” αλλά η εισβολή σίγουρα ήταν η αποκορύφωση. Στο Κυπριακό περιπλέκονται και άλλα πράματα όπως η ανύπαρκτη πολιτική ενότητα, όπως και η απόδοση ευθυνών. Κάτι στα οποία κολλούν οι πολιτικοί μας.
Το Κυπριακό είναι ένα πρόβλημα που κάθε μέρα μεγαλώνει, είτε το θέλουμε είτε όχι. Άρα δεν μπορείς απλά να κουκουλώσεις ένα μεγαθύριο με απλά μια υπογραφή. Χρειάζεται μεγάλη αλλαγή στη κοινωνία, στην νοοτροπία – κυρίως της νέας γενιάς – για να δεχθεί πως, αν λυθεί το κυπριακό, θα πρέπει να συζήσει μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους που θα έχουν ίσα δικαιώματα.
Θα πρέπει να ενημερωθεί ο απλός κόσμος τι θα γίνει σε περίπτωση ΔΔΟ, ή στη περίπτωση της διχοτόμησης. Κάτι που είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε. Ας μεν κρυφκούμαστε πίσω που τα δάκτυλά μας. Αρκετοί πολιτικοί με την στάση τους, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ρίξουν το Κυπριακό πιο μέσα στο αδιέξοδο, δηλαδή προς τη διχοτόμηση. Και φοβούμαι ότι είναι ο “μόνιμος σταθμός και η λύση του δυνατού ΝΑΙ” που είπες, που μπορεί να αποδεχτεί ο απλός κόσμος, τον οποίο αποτελεί η νεολαία που ακόμα θεωρεί πως η ΕΝΩΣΙΣ είναι εφικτή. Ο απλός ο κόσμος που ακόμα θεωρεί την Ελλάδα ως ύψιστο ιδανικό.
Άρα, το Κυπριακό φίλε μου Μαρίνο, που σε εκτιμώ έστω και αν διαφωνούμε, είναι χωρίς αμφιβολία ένα σύνθετο πρόβλημα. Της ανύπαρκτης εσωτερικής ενότητας αλλά και ενότητας μεταξύ των δυο κοιντήτων, πρόβλημα του εθνικισμού και της παραπληροφόρησης. Πρόβλημα κοινωνικό, της εισβολής, της προσφυγιάς. Αλλά και πρόβλημα που 36 χρόνια μεγαλώνει σε δυο διαφορετικά κομμάτια.
Το μόνο που ελπίζω είναι να βρεθεί κάποιος που να δεί την πολύπλευρη μορφή του Κυπριακού. Όχι μόνο σαν ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Πέραν τζείνου, τι κάμνουμεν;
Καλό βράδυ.
“Όμως, κατά τη γνώμη μου το κυπριακό δεν είναι όσο σύνθετο παρουσιάζεται: είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής.”
Καταφέρεσαι ενάντια στα τετριμμένα με μια τετριμμένη φράση- με άλλα λόγια χρησιμοποιείς ρητορικά στο γράψιμό σου την κόπωση με την ξύλινη γλώσσα για να μεν μας πεις απολύτως τίποτε. Έσιεις πράγματι μιαν έφεση να μιλάς σαν πολιτικός τζαι τούτο πρέπει να το κοιτάξεις γιατί πιστεύκω σε πως δεν θέλεις να εμπλακείς με το σπορ τζαι πως θα ήθελες να προτείνεις κάτι νέο στη συζήτηση. Όμως παλινδρομείς προς το παρόν στις διεκδικήσεις άλλων γενιών.