Αρθρο μου στο “Φ” με αφορμή την επέτειο εισβολής
Ο δρόμος προς τη λύση
Από το 1974, η πολιτική ηγεσία του τόπου κατάφερε να μετατρέψει σταδιακά το κυπριακό πρόβλημα, από πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε πρόβλημα... μεταξύ των Ε/Κ. Εδω και τόσα χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να οριοθετήσουμε τη λύση που διαπραγματευόμαστε για την πατρίδα μας. Με ευκολία τα κόμματα μοιράζουν χαρακτηρισμούς και διαχωρίζουν πολίτες και πολιτικούς σε «ευέλικτους», «ενδοτικούς, «εθνικιστές» και «ακραίους». Την ίδια στιγμή, τα κόμματα δείχνουν να μην έχουν όραμα για το πως θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την πραγματικότητα της κατοχής. Πολλοί λένε –και είναι γεγονός- πως από το 1974 μέχρι σήμερα , είμαστε η πλευρά που συνεχώς υποχωρεί. Κάνουμε σοβαρές παραχωρήσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς μέχρι στιγμής να έχουμε πάρει ο,τιδήποτε ως αντάλλαγμα. Με σημαία του αγώνα μας την «πολιτική του εφικτού», αντί μιας λύσης που θα αποτελεί το αναμενόμενο τέρμα μιας πορείας θυσιών και αγώνων του λαού μας, οδηγούμαστε σε μια λύση που αν και στο όνομα θα είναι «εφικτή», κατ’ουσία θα είναι ανεφάρμοστη. Η πολιτική του εφικτού μέχρι στιγμής μας έχει δεσμεύσει για μια λύση που θα προνοεί μόνιμη Τ/Κ διοίκηση στο βορρά, εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή αριθμού εποίκων και σταθμισμένη ψήφο. Οποιοσδήποτε τολμήσει να μιλήσει για ανθρώπινα δικαιώματα, ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, κρίνεται ως «μη ρεαλιστής.» Με τον τρόπο, όμως, αυτό οδηγούμαστε σε αναγνώριση των τετελεσμένων του Αττίλα. Υπάρχει όμως ακόμα κάτι που θα πρέπει να συλλογιστούμε αυτές τις μέρες της θύμησης: παρά τις κακουχίες, παρά τις στερήσεις και τον πόνο, αντέξαμε και ζήσαμε. Η δύναμη της μάνας που αν και ξεκληρίστηκε η οικογένειά της, συνεχίζει να θέλει να γυρίσει στο σπίτι της, το πείσμα ενός αδελφού που επιμένει να θέλει να μάθει τι απέγινε ο αγνοούμενος συγγενής του και η ελπίδα της γιαγιάς πως θα προσκυνήσει στον Απ.Ανδρέα για το τάμα της θα πρέπει να είναι ο οδοδείκτης των διαπραγματεύσεων για τη λύση. Η μακραίωνη ιστορία μας, δείχνει πως καμία δυσκολία, κανένας δυνάστης και κατακτητής κατάφερε να μας λυγίσει. Επιβιώσαμε γιατί δεν τα παρατήσαμε. Ούτε και μας φόβησε η δύναμη των εκάστοτε εχθρών μας. Έχουμε πείσμα στο δίκιο μας. Και υπομονή μέχρι την τελική δικαίωση. Γι’ αυτό και η λύση θα πρέπει να δίνει το αίσθημα της δικαιοσύνης και της ασφάλειας σε όλους τους νόμιμους κατοίκους του τόπου μας. «Το χρωστούμε σε εκείνους που διάβηκαν... Το οφείλουμε σε αυτούς που θα έρθουνε....» Το χρωστούμε στην Κύπρο της ελπίδας που μας αξίζει. Μόνο τότε η λύση θα είναι μόνιμη και ρεαλιστική!
Φιλιππος said on September 6, 2010 at 12:20 am
η τελευταία παράγραφος είναι αριστουργηματική!