Ακόμα και ένας μπορεί!

Η γιαγιά Σπύρα, από την Πάφο αλλά κάτοικος Λευκωσίας ήταν ένας περήφανος και δυναμικός άνθρωπος που ποτέ της δεν έκανε συμβιβασμούς στις αρχές και στα θέλω της.

“ "Αμαν θέλεις, μπορείς!" έλεγε και όλη της η ζωή ήταν μια συνεχόμενη επιβεβαίωση αυτού του κανόνα.

Παρά τη φτώχεια και τις δυσκολίες της εποχής,  τη δεκαετία του '60 βρήκε δουλειά στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης στη Λευκωσία. Αποστολή της ήταν να υφαίνει στον παλιό αργαλιό παραδοσιακά κεντήματα, για να τα πωλεί στους τουρίστες του Μουσείου αλλά και για να βλέπουν οι επισκέπτες του χώρου, τον τρόπο που δούλευε ένας αργαλιός: το μηχάνημα που παραδόθηκε στις γενιές των γιαγιάδων μας ολόιδιο και απαράλλακτο από τα χρόνια του Οδυσσέα.

Η Σπύρα είχε μεγάλο μεράκι και αγάπη σε αυτό που έκανε και θεωρούσε το Μουσείο ως το σπίτι της. Τόσο πολύ μάλιστα πονούσε το χώρο, που όταν άκουσε πως γινόταν το πραξικόπημα του Ιούλη του '74, έτρεξε και παρά τις απειλές των χουντικών, κλειδώθηκε στο Μουσείο για μια ολόκληρη μέρα προσέχοντας το χώρο.

"Αυτό είναι το σπίτι μου!" φώναζε στους στρατιώτες που έστεκαν απορημένοι μπροστά σε μια μικροκαμωμένη αλλά αποφασισμένη γιαγιά. Η δύναμη και το πείσμα της , τους έκανε να νιώθουν άοπλοι και ανίσχυροι. Και τελικά τους νίκησε, αφού παρά τη λεηλασία που έκαναν σε όλη την περιοχή, κανένας δεν μπήκε στο χώρο του Μουσείου.

Ακόμα ένα , όμως, είναι το περιστατικό που δείχνει το θάρρος της γιαγιάς:

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, όταν στην παλιά πόλη ηχούσαν οι σφαίρες και οι σειρήνες του πολέμου, η Σπύρα δεν εγκατέλειψε το Μουσείο.

"Το Τμήμα Αρχαιοτήτων αποφάσισε να μετακινήσει όλα τα εκθέματα του χώρου για λόγους ασφαλείας" είπε στην κάμερα του Κακογιάννη ο τότε Διευθυντής του Μουσείου Αδαμάντιος Διαμαντής. "Το μόνο που αφήσαμε λόγω μεγέθους είναι αυτός ο αργαλιός... Και για να έχει μια κάποια ζωή στο Μουσείο παρακάλεσα αυτή τη γιαγιά να τον δουλεύει..."

Ο αργαλιός που δούλευε το '74 η Σπύρα , ήταν η καλύτερη απάντηση ενός λαού που μετρούσε τις πληγές του από την εισβολή του Αττίλα. Ήταν, επίσης, η πιο ζωντανή απόδειξη πως μπορούμε να επιβιώσουμε.

Η Σπύρα κατάφερε να αλλάξει ένα άδειο μουσείο. Κατάφερε να δώσει ελπίδα και ασιοδοξία σε μια γειτονιά που ζούσε με την ανασφάλεια του πολέμου. Έδωσε πίστη και ενίσχυση σε ένα τόπο που τον πλημμύριζε η μυρωδιά του θανάτου.

Αφού λοιπόν ένας άνθρωπος τα κατάφερε όλα αυτά, αφού κατάφερε να αλλάξει ένα δωμάτιο και μια γειτονιά, θα πει πως μπορεί να αλλάξει μια πόλη.

Θα πει πως ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει μια χώρα.

Αρκεί πρώτα να το πιστέψει.

Σε μια εποχή μεγάλων αβεβαιοτήτων και καθοριστικών σταυροδρόμιων, η στάση της γιαγιάς Σπύρας δίνει έμπνευση και ελπίδα.  Ας μην το ξεχνούμε: οι απλοί άνθρωποι , είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας του τόπου μας. Οι άνθρωποι που δεν λύγισαν, που δεν φοβήθηκαν, που δεν άλλαξαν.