Η αλήθεια ατόφια και γυμνή , κατ' ευθείαν από τα γραφεία του ΑΚΕΛ (αυτή τη φορά): αναξιοκρατία , ρουσφέτι και κανονίσματα ημετέρων.
Το πολιτικό σύστημα της Κύπρου είναι σάπιο.
Πολιτικοί, κόμματα αλλά και πολίτες, συντηρούν εδώ και δεκαετίες μια ιδιότυπη κουμπαρο-νοοτροπία που επιτρέπει την προώθηση των δικών τους -εις βάρος όλων των υπολοίπων-.Τα ρουσφέτια γίνονταν ανέκαθεν στον τόπο μας.Είναι -ίσως- μια απο τις λίγες συνήθειες που διατηρούμε ατόφια από την εποχή της τουρκοκρατίας (rusvet: δωροδοκία στα τουρκικά) Και άρα, υπό αυτή την έννοια, όλα τα κόμματα της Κύπρου έχουν τα χέρια τους "λερωμένα με αίμα".
Οι θεατρινισμοί που παρακολουθούμε από μερικούς πολιτικούς, και οι δηλώσεις κατάπληξης και άγνοιας για την έκταση του ρουσφετιού, δεν πείθουν.Όμως, δύο πράγματα είναι πραγματικά εξοργιστικά, από τη χτεσινή αποκάλυψη :
Πρώτον, η άνεση του πολίτη ("Μιχάλη") που εισηγείται τακτοποιήσεις από τον ΓΓ του ΑΚΕΛ, δείχνει πόσο εύκολη και άμεση ήταν η πρόσβαση του. Δείχνει επίσης σχετική εμπειρία και εμπιστοσύνη (Δες: Βάλτε τώρα την κυρία στη θέση του αρχιτελώνη για 16 μήνες και όταν αφυπηρετήσει βάζουμε τον άλλο δικό μας....)
Δεύτερον, φαίνεται πως τέτοιου είδους email ήταν μια διαδικασία ρουτίνας της γραμματέως του ΓΓ του ΑΚΕΛ. Με άλλα λόγια, φαίνεται πως σημαντικό μέρος της καθημερινής της δουλειάς, ήταν να ασχολείται με θέματα "τακτοποίησης ημετέρων". Έπρεπε να ακούει, να συντάσσει και να προωθεί τα ρουσφέτια στον ανώτερό της.
Είναι μονοπώλιο του ΑΚΕΛ τα ρουσφέτια;
Όχι.
Φταίει η γραμματέας του Άντρου Κυπριανού ή ο "Μιχάλης" για αυτά που αποκαλύφθηκαν;
Όχι.
Το απαράδεκτο email είναι ο καθρέφτης της πολιτικής ζωής της Κύπρου.
Σήμερα είναι το ΑΚΕΛ, χτες ήταν το ΔΗΣΥ και αύριο θα είναι κάποιοι άλλοι.
Παλιά τα ρουσφέτια γίνονταν με χαρτάκια ή με ένα τηλεφώνημα.
Σήμερα , ζούμε τα ρουσφέτια των emails και των sms.
Όμως, όσο αφήνουμε τις καταστάσεις χωρίς βάθος, όσο λέμε "δεν βαριέσαι, όλοι τα ίδια κάνουν" και προσπερνούμε αυτά τα φαινόμενα χωρίς να αλλάζουμε τα κακώς έχοντα, τόσο και πιο γρήγορα θα φτάσουμε στον αδιέξοδο πάτο.
Είτε θα πρέπει, λοιπόν, κάποτε να ακούσουμε ένα ουσιαστικό συγγνώμη (που να συνοδεύεται με πράξεις και πολιτικές από όλο το σύστημα), είτε το σύστημα θα φάει αχόρταγα τα σωθικά του. όλους εμάς δηλαδή.
Και έπειτα, θα ξεράσουμε συλλογικώς την ανάπηρη δημοκρατία που μας αξίζει...
Χωρίς Σχόλια - Πες την αποψη σου