Σκέψεις για το Greentree2
Κατά τις όντως κρίσιμες αυτες ώρες, που γίνεται η συνάντηση του περιώνυμου Greentree 2, με στόχο την «επίλυση» του εθνικού μας προβλήματος, αναπλάθονται στο μυαλό μου οι διαχρονικές σκέψεις του αγωνιστή της ελευθερίας. Του κάθε αγωνιστή της ελευθερίας: «Οι τύραννοι ευτυχώς δεν κατόρθωσαν ακόμη να βρουν καμιά αλυσίδα για το μυαλό»!
Δεν είναι ότι φοβόμαστε αυτές καθ` εαυτές τις συνομιλίες. Αλίμονο! Κάθε σωστός και πολιτισμένος άνθρωπος θέλει, κι επιδιώκει, να λύει τις όποιες διαφορές του, που συμβαίνει να έχει με τους άλλους συνανθρώπους του, όχι με καυγάδες και συγκρούσεις, αλλά με κόσμιο τρόπο, με τη συζήτηση και τη συνομιλία μαζί τους …
Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι η συνάντηση του Greentree δεν γίνεται με τους σωστούς όρους. Και τούτο, γιατί αποτελεί οδυνηρή προσπάθεια παραβίασης των αρχών της ηθικής και του δικαίου και επιβολής των τετελεσμένων της εισβολής. Και μάλιστα με πρωταγωνιστές, -ποιούς;- τους ίδιους τους εκπροσώπους των Ηνωμένων Εθνών, που κανονικά θα έπρεπε να είναι οι θεματοφύλακες και οι υπερασπιστές των διαχρονικών αρχών και αξιών της δημοκρατίας και της ελευθερίας των λαών!
Εδώ έγινε μια εισβολή, ένας ξεριζωμός από τις πατρογονικές μας εστίες, μια βίαιη διαίρεση της πατρίδας μας και η μεταφορά χιλιάδων Τούρκων εποίκων, σε μια ύπουλη προσπάθεια της Τουρκίας να επιτύχει έντεχνα τη δημογραφική αλλαγή του πληθυσμού μας. Αυτά θα έπρεπε να δουν τα Ηνωμένα Έθνη και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρόβλημα καθαρά εισβολής και κατοχής, και όχι διακοινοτικής διαφοράς…
Αλήθεια, τούτη την κρίσιμη ώρα, τι θα μπορούσε να έλεγε ένας νέος στην ηλικία, αλλά ανήσυχος και βαθιά προβληματιζόμενος, πολιτικός στον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια; Την απάντηση την έδωσε προ ετών ο πρώην Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζων Κέννεντυ και αφορά κάθε Ηγέτη, κάθε χώρας, σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορικής της πορείας: «Μη ρωτάτε», λέγει, «τι μπορεί να κάνει η πατρίδα για σας, αλλά τι μπορείτε εσείς να κάνετε για την πατρίδα»!
Πιο απλά, από τον Πρόεδρό μας ένα μόνο θέλουμε: Να διεκδικήσει αποφασιστικά την τιμή και την αξιοπρέπειά μας! Διαμηνύει, σχετικά, ο Πασκάλ: «Είμαστε ανίκανοι να μη ζητούμε! Μην ανησυχείτε από τους … ανήσυχους»! Και δεν ζητούμε πολλά: Δικαιοσύνη θέλουμε κι ελευθερία ποθούμε για τον τόπο μας!
Σίγουρα, βρισκόμαστε τώρα στην κορυφή του ανήφορου, στη σταύρωση. Πίσω, όμως, απ` αυτήν -κι είμαστε βέβαιοι γι` αυτό- έρχεται πάντοτε η Ανάσταση! Αρκεί εμείς οι ίδιοι να το πιστέψουμε και να το επιδιώξουμε!
Και κάτι τελευταίο, αλλά σίγουρα πολύ σημαντικό: Όσοι ξεκινούν και αγωνίζονται, φτάνουν κάπου. Μόνο οι ναυαγοί περιμένουν μοιρολατρικά την πορεία των πραγμάτων! Κι εμείς, ο λαός μας, δεν είμαστε, ούτε κι υπήρξαμε ποτέ, μοιρολάτρες!
