Η ελπίδα του Οδυσσέα
Όπως γράφτηκε κατ’ επανάληψη, το ταξίδι του Οδυσσέα, δεν τελειώνει κατά τα φαινόμενα ποτέ. Ο Καβάφης μας το είπε ξεκάθαρα: το βαθύτερο νόημα ενός ταξιδιού δεν είναι το τέρμα, το τέλος. Είναι η περιήγηση, οι περιπέτειες η γνώση.
Σπουδαία λόγια. Γεμάτα φως και γνώση. Που αντανακλούν την ομορφιά της ιστορίας και του πολιτισμού μας.
Κι όμως! Σήμερα ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος από την ύλη του γρήγορου, του πρακτικού.
Λέμε: ”Θέλω” και εννοούμε “Θέλω τώρα”.
Ρωτούμε: “θα το κάνεις;” και εννοούμε “γιατί δεν το έκανες ακόμα;”
Σε όλα λειτουργούμε με τους ρυθμούς του “άμεσα”.
Κυριαρχεί ο φόβος της αναμονής. Επικρατεί η αντίληψη του “λίγα και καλά που έχω τώρα” , αντί του “όλα όσα μου αξίζουν αλλά αύριο”. Αντίληψη που θα άφηνε τον Οδυσσέα στην Κίρκη.
Δεν θα πάρω τη συζήτηση στο κυπριακό. Άλλωστε 36 -τόσα- χρόνια είναι πάρα πολλά.
Ο βιασμός του χρόνου, όμως, η πίεση και ο αυτοεγκλωβισμός σε μια διαδικασία που άρχισε να μας επιβάλλει χρονοδιαγράμματα υπό την απειλή “της τελευταίας ευκαιρίας” παραβιάζει την ίδια την ελευθερία μας.
Όπου ελευθερία δεν είναι να κινείσαι ανεμπόδιστα στο πεδίο που σου έχει δοθεί. Ούτε και να διαλέγεις μια από τις πολλές προεπιλεγμένες επιλογές που σου προβάλλουν.
Ελευθερία είναι να διευρύνεις το πεδίο που δόθηκε. Να φτιάχνεις τις δικές σου επιλογές. Να πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα. Να επιμένεις να θέλεις να γυρίσεις στην Ιθάκη.
Θέλει αδιάκοπο αγώνα για να κατακτηθεί αυτή η ελευθερία.
Και όπως λέει και ο Καζαντζάκης, στους αγώνες δεν πρέπει να ρωτούμε ” Θα νικήσουμε; Θα μας νικήσουν;” Στους αγώνες θα πρέπει να πολεμούμε!
Λόγια δυνατά και ελληνικά. Που μας παρέδωσε με σεβασμό ο Όμηρος.
“Αν επιβάλουμε στο φόβο να κάνει δύο βήματα πίσω στην ψυχή μας, τότε για να μη χάσουμε την ισορροπία μας η ελπίδα θα κάνει δύο βήματα μπροστά!”
Αυτό τον φόβο του Οδυσσέα πρέπει να ανακαλύψουμε.
Είναι φόβος αγώνα. Ελπίδας. Ελευθερίας!
Είναι φόβος αισιοδοξίας πως τελικά η Ιθάκη δεν είναι όσο μακρυά μας δείχνουν οι χάρτες..
